Wymuszona wentylacja w łazience

Tak zwana wentylacja naturalna, wyposażona w łazienkę połączoną z toaletą, jest zwykle regularnym otworem znajdującym się w górnej części ściany i połączonym ze wspólnym pionem wentylacyjnym.

W oddzielnej łazience klapa wentylacyjna może być nieobecna, ponieważ jej przestrzeń jest częściowo połączona z toaletą (z powodu niepełnej przegrody między nimi).

Badania tego rodzaju systemów wentylacyjnych prowadzone przez użytkowników jako prywatna inicjatywa pozwalają wyciągnąć następujące wnioski:

  1. Wentylacja łazienki przez niszę w ścianie jest absolutnie nieskuteczna.
  2. Kanał wentylacyjny w toalecie nie zapewnia wymaganego ciągu niezbędnego do normalnego funkcjonowania systemu.
  3. Wymiary luku łączącego kanał powietrzny z pionowym szybem wentylacyjnym, najczęściej nie odpowiadają normie.

Wyniki badania przekonująco dowodzą, że niezbędna jest organizacja wymuszonego obiegu powietrza w łazience.

Wybór elementów systemu

W naszym przeglądzie postaramy się zapoznać z tym, jak wykonać wentylację wymuszoną, biorąc pod uwagę kanały odwadniające, które już istnieją w łazience (WC). Przede wszystkim jednak trzeba będzie zdecydować, na podstawie których składników zostanie zbudowany przyszły system.

Do jego rozmieszczenia wymagane będą następujące materiały i wyposażenie:

  • rura z tworzywa sztucznego, do wyboru w zależności od wielkości otworu montażowego;
  • wentylator elektryczny o odpowiedniej wielkości i mocy;
  • ozdobny plastikowy grill.

Wybór kształtu kanału wentylacyjnego zależy od kształtu wentylatora wyciągowego. Sama obudowa z tworzywa sztucznego jest konieczna, aby zamiast nieuformowanego otworu wentylacyjnego można było przygotować normalny kanał obejściowy, ułożony bezpośrednio na pionie.

Przypominamy, że przed zainstalowaniem rury konieczne będzie usunięcie z kopalni resztek zgromadzonych w niej szczątków.

Procedura instalacji

Do organizacji wymuszonej cyrkulacji powietrza w łazience wymagany jest wentylator elektryczny, który umieszczony jest bezpośrednio w kanale wentylacyjnym i zapewnia niezbędną trakcję w nim.

Po oczyszczeniu kanału z gruzu i brudu układa się w nim plastikową rurkę, której wymiary montażowe dobierane są zgodnie z wymiarami i długością włazu wentylacyjnego. W takim przypadku średnica rury jest zwykle pobierana w taki sposób, aby była zainstalowana w kanale z niewielką szczelnością, zapewniając jej sztywne mocowanie w otworze.

Po zakończeniu projektowania kanału możliwe będzie rozpoczęcie mocowania obudowy wentylatora, która (jeśli to możliwe) powinna odpowiadać średnicy już zainstalowanej rury. W przypadku niedopasowania wymiarów montażowych, można je dostosować, umieszczając kęsy o mniejszej średnicy w rurze lub zwiększając wielkość wentylatora, stosując dodatkowe uszczelki.

Bezpośrednio przed zainstalowaniem wentylatora mocny klej jest nakładany na sekcję ścienną wokół rury (na przykład, gwoździe płynne). Ponieważ nowoczesne wentylatory są wykonane z lekkich materiałów, montaż ten wystarcza do pewnego zamocowania sprzętu w kanale wentylacyjnym. Od góry przedni panel urządzenia można zamknąć za pomocą ozdobnej kratki przymocowanej tymi samymi płynnymi gwoździami.

Podłączenie elektryczne urządzeń wentylacyjnych do istniejącej sieci mieszkaniowej powinno odbywać się zgodnie z instrukcjami dotyczącymi ich podłączenia. W takim przypadku konieczne jest spełnienie wymagań dotyczących bezpiecznej instalacji i eksploatacji urządzeń elektrycznych w pomieszczeniach o wysokim poziomie wilgotności.

W końcowej części opowiadania chciałbym przypomnieć, że w celu zminimalizowania kosztów pracy instalacja wentylacji wyciągowej jest zwykle wykonywana jednocześnie z naprawą pomieszczenia. Taka kombinacja pozwoli Ci zaoszczędzić na wielu niedogodnościach związanych z naprawami w pomieszczeniach pomocniczych.

Wideo

Poznaj kilka sekretów instalacji okapu w łazience od Alexeya Zemsky'ego:

Montaż i podłączenie wentylatora wyciągowego pokazano poniżej:

Dodaj komentarz